Action4Europe – de Oostenrijkse première…

...en dan meteen door naar misschien wel het moeilijkste zeilgebied van het land, de Wörthersee in Karinthië (correct uitgesproken: "Geandn"), bekend van de RTL-serie "Ein Schloss am Wörthersee" uit de jaren 90, beroemd om zijn veranderlijke, lichte wind en de vele motorboten. Daarbij kwam nog de lastige reis vanuit het noorden vanwege de vele snelwegwerkzaamheden; Italië is daarentegen wel heel dichtbij, maar helaas was dat niet genoeg om meer dan één Italiaan te lokken – maar ook de Oostenrijkse vloot van 2.4 meter werd verzwakt en teruggebracht tot vijf boten. Zo vonden 5 boten hun weg naar de Velden Yachtclub (waarvan één een dag te laat) en werden ze op passende wijze verwelkomd met een toast. Het basiskamp was de reparatiewerkplaats van de traditionele Schmalzl-scheepswerf, waar doorgaans dure (!) motorboten worden onderhouden (op de website van de werf staat: "een ware schatkamer voor liefhebbers van fijne vaartuigen" – en 16's zijn tenslotte fijne vaartuigen!). Overigens lag er een historische houten 2.4mR voor de werf in het water, klaar om in alle rust te deinen.

Na een welkomstwoord met de traditionele proseccotoast en een korte wachttijd op wind, vertrokken we. Het was de eerste regatta van het seizoen voor de YCV Inklusiv, en blijkbaar had een skulker zich er in de winter gevestigd: eerst begaf de veiligheidsboot het, en vervolgens de ankerlier van de startboot, wat de taak van de wedstrijdleiding er niet makkelijker op maakte. We voltooiden de eerste twee races met een lichte zuidenwind. Toen draaide de wind naar het westen en nam toe, en na lang wachten op een koerswijziging (de skulker was de schuldige!), konden we nog één race voltooien – en zo al aan het einde van de eerste dag een geldige hoofdregatta, gedomineerd door Antonio Squizzato.

's Avonds was er gratis bier en een snack; ik kon zelfs een duik nemen in het zwembad van het hotel. Op zaterdag waren er nog drie races met westenwind; de ligging van de startlijn bood de mogelijkheid om stuurboordstarts aan de pin-end te oefenen. Julian Nachberger wist de Italiaanse dominantie te doorbreken en werd de enige Oostenrijker die een race won tijdens de eerste A4E-regatta in Oostenrijk, waarvoor hij ook een speciale prijs ontving.

Eén race eindigde met een bocht van 90 graden bij de loeflijn en een kalme wind bij de lijlijn. Sommige zeilers verlangden er luid naar dat de race zou worden afgelast, wat uiteindelijk ook gebeurde. 's Avonds werden gepaneerde kippenbouten (sommigen noemen ze ook wel "kippenpoten"), vers van de bergweiden, geserveerd met aardappel en koolsla (daar heb je de volgende dag een winderige dag van!), aan liefdevol gedekte tafels in de opgeknapte scheepswerfhal. De kerngroep bleef tot kort voor middernacht.

Het wedstrijdcomité had de start later gepland, op Pinksterzondag, wat hen later nog zou achtervolgen, aangezien de beste wind, dit keer uit het oosten, vroeg in de ochtend waaide. Toen we vertrokken vanaf het boeienveld, begon de wind af te nemen en viel na de eerste ronde volledig weg. We dreven door de windstilte met 1,2 knopen richting het ingekorte parcours. Omdat er een weerswaarschuwing was afgegeven voor de middag, met onweer en windstoten boven de 30 knopen (die overigens niet zijn uitgekomen...), werd de start eerder geannuleerd.

Na een vlotte hijs en het inpakken werd het eerste A4E-evenement in Oostenrijk afgesloten met een waardige prijsuitreiking. Als vijfde (en beste Oostenrijker) kreeg ik de verantwoordelijkheid om dit verslag te schrijven, hoewel ik helaas te laat was met het nakomen van deze verplichting. Mijn excuses en dank aan Detlef voor zijn geduld en doorzettingsvermogen.

Het begin van A4E in Oostenrijk is gemaakt – mogen er meer evenementen in Oostenrijk volgen!

Georg Wietzorrek, AUT 10, winnaar van de Report Trophy

Ergebnisse

foto's